ในพิธีมอบพรจากพระเจ้า นักเรียนใหม่ชื่อ เรกนาร์ด ได้รับสกิลสุดห่วย 「พร」「การนอนร่วมกัน」 เนื่องจากได้รับสกิลแปลกประหลาด เขาจึงถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ จากเพื่อนร่วมชั้น และถูกเด็กเกเรในห้องใช้ให้ทำงานสกปรกทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็ได้รู้ถึงพลังที่แท้จริงของสกิลนี้ หลังจากใช้เวลาร่วมคืนกับนักเรียนดีเด่นอย่าง ฟรอสต์…การนอนกอดด้วยกันทำให้พลังเขาฟื้นฟูกลับมาเต็มที่! และยังเผยความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ ทำให้สาว ๆ เข้ามาหาเขาอย่างต่อเนื่อง!? เรื่องราวแฟนตาซีฮาเร็มสุดแกร่ง ที่สร้างตัวขึ้นจาก ‘ความพยายาม’ และ ‘การนอนร่วมกัน’ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!
อ่านมังงะ To Live as an Immortal โรเบอร์ตา นักบวชแห่งโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ ได้รับมอบหมายให้เป็นนักบวชประจำตำบลดิธมาร์เชิน ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลทางตอนเหนือสุด เนื่องจากตำแหน่งนี้มอบให้เธอทันทีหลังจากการหายตัวไปของบรรพบุรุษของเธอ เธอจึงยังคงเฝ้าระวังในขณะที่เธอเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับ Ulrich ดยุคแห่ง Dithmarschen มีข่าวลือว่าเขาปกครองเป็นลอร์ดมานานกว่า 300 ปี—และตัวเขาเองอ้างว่าเป็นอมตะที่ใช้ชีวิตในแบบที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้ ด้วยความตั้งใจที่จะเปิดเผยความจริง โรเบอร์ตาจึงตัดสินใจย้อนรอยอดีตของเขาและเดินตามรอยของเขา
จะเป็น “ที่สอง” ของใครก็ช่าง ขอแค่เป็น “ที่หนึ่ง” ของเธอก็พอแล้ว มินามิ จินัตสึ เด็กสาวผู้งดงาม และ ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม นับตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงตอน ม.ปลาย ปี 1 ที่ผมได้รู้จักกับเธอ ชีวิตของ “ผม” ผู้ถูกขนานนามว่า “ที่สอง” นับเป็นรองจากเจ้าหนุ่มสุดหล่อเหลา ที่มีชื่อเหมือนกันเป๊ะ และแล้วเรื่องราวก็เริ่มเปลี่ยนไป…
โลกมนุษย์ถูกทำลายล้างโดยจอมมาร เมื่อสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง นักรบผู้ตื่นรู้ ซีเฉิน จึงตัดสินใจทำการโจมตีครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง…โดยเสียสละตัวเองเพื่อโค่นล้มจอมมารแห่งความตะกละ หลานเยว่ แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองถูกส่งย้อนเวลากลับไปสิบปี ก่อนที่เหตุการณ์ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้น เมื่อรู้ว่าพลังของเขาตื่นขึ้นเร็วกว่ากำหนด เขาจึงตัดสินใจว่าต้องลงมือทำอะไรสักอย่างก่อน เมื่อเขากลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน…
วันหนึ่งเก้าอี้ของชมรมวรรณกรรมถูกยืมไปให้ชมรมอื่นจนเหลือแค่ตัวเดียว คาเคะรุและยูซุจึงเถียงกันเรื่องการนั่งเก้าอี้ ต่างฝ่ายต่างอยากให้อีกฝ่ายได้นั่งด้วยความหวังดี สุดท้ายยูซุเป็นฝ่ายชนะ และทำให้คาเคะรุต้องนั่งบนเก้าอี้ คาเคะรุรู้สึกเกรงใจ แล้วจู่ ๆ เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา “ถ้าตัวเองกลายเป็นเก้าอี้ซะเองล่ะ?”