เรื่องย่อ Emperor of Solo Play มังงะแปลไทย ไฮร์แคนถูกกิลด์ทรยศและพ่ายแพ้ต่อผู้เล่นระดับท็อป สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนที่เขาจะได้แก้แค้น อุบัติเหตุร้ายแรงได้พรากชีวิตของเขาไป จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาในอดีตกาล ย้อนกลับไปในตอนต้นของ Warlord บัดนี้ ความทรงจำของเขายังคงสมบูรณ์ เขามุ่งมั่นที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเพียงลำพัง แต่ในเกมที่อำนาจคือทุกสิ่ง เขาจะอยู่รอดได้จริงหรือหากปราศจากพันธมิตร? จักรพรรดิแห่งการเล่นเดี่ยวกลับมาแล้ว และครั้งนี้ เขาเล่นตามกฎของตัวเอง
รู้ตัวอีกที ผมก็มาเกิดใหม่ในโลกของเกมที่เคยเล่นเมื่อชาติที่แล้วซะแล้ว แถมยังเกิดเป็นมอนสเตอร์ที่เป็นศัตรูกับมนุษยชาติอีกต่างหาก! ช่วยไม่ได้ ผมเลยใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้พวกมนุษย์หาเจอไปพลางๆ ทว่า… “โนอาห์” นางเอกที่เป็นตัวละครโอชิของผมในชาติก่อน ดันมานอนไม่ได้สติอยู่ใกล้ๆ ที่พักของผมซะงั้น!! พอผมช่วยปกป้องและดูแลเธอโอชิสุดที่รักก็ตั้งชื่อให้ผมว่า “เรย์” ผมเลยตั้งปณิธานว่าจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต และตัดสินใจติดตามโนอาห์ไป แม้ผมจะได้พบกับตัวละครอื่นๆ ในเกม และคอยเฝ้ามองการเติบโตของโนอาห์ แต่ทว่า… โนอาห์ในชีวิตจริง ดูเหมือนจะเป็นคนขี้อ้อนนิดๆ แถมยังมีความคลั่งรักแบบยึดติดซะงั้น…!? นี่คือเรื่องราวของผมที่มาเกิดใหม่เป็นมอนสเตอร์ และได้ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ นานาไปพร้อมกับโอชิสุดที่รักของผม
ฮารุนะ หญิงสาวที่ต่อสู้กับความชั่วร้ายในฐานะสาวน้อยเวทมนตร์เพื่อปกป้องรอยยิ้มของผู้คน วันหนึ่งเธอกลับถูกวงแหวนเวทปริศนาพาไปยังต่างโลกที่ไม่รู้จัก ในโลกนั้นไม่มีสิ่งที่เรียกว่า “สาวน้อยเวทมนตร์” และจอมมารซึ่งเคยถูกผู้กล้าปราบไปในอดีตก็เริ่มแสดงสัญญาณแห่งการฟื้นคืนชีพ ขณะเดียวกัน เผ่ามารก็เอ่อล้นไปทั่วทุกหนแห่ง เมื่อฮารุนะรู้ว่าแม้ในต่างโลก รอยยิ้มของผู้คนก็ยังถูกความชั่วร้ายช่วงชิงไป เธอจึงยืนหยัดเพียงลำพัง เผชิญหน้ากับฝูงอสูรเวทจำนวนมหาศาลที่กำลังจะทำลายหมู่บ้าน ไม่ว่าเธอจะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด หรือไม่ว่าเลือดจะอาบทั่วร่างเพียงแค่ไหน เธอก็ไม่เคยสูญเสียรอยยิ้ม และยังคงกำจัดความชั่วร้ายต่อไป จนในที่สุด นามของ “สาวน้อยเวทมนตร์” ก็เริ่มถูกจารึกลงในต่างโลกทีละน้อย——
ชิมิสึ โชอิจิ หนุ่มซิงที่ได้ถูกส่งไปยังต่างโลกและกำลังเดินหลงทางในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร ได้รับการช่วยชีวิตโดยภูตแสนน่ารัก นามว่า อามี่จัง แถมยังได้รับสกิลพิเศษเพื่อใช้เอาตัวรอดในต่างโลก แต่ต้องแลกกับการมีร่างกายที่ “จะต้องทำให้ผู้หญิงถึงจุดสุดยอดเดือนละครั้ง ไม่อย่างนั้นจะตาย!” โชอิจิ หนุ่มซิงที่ไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงมาก่อนแม้แต่นิดจึงเกิดความลังเล แต่ด้วยคำพูดชักจูงอันแยบยลของอามี่จัง จึงทำให้เขาเริ่มซื่อสัตย์กับความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ… “ถ้าไม่ได้มีอะไรกับสาวน้อยเวทมนตร์ ฉันจะตายงั้นเหรอ!?” เรื่องราวการเอาชีวิตรอดและไต่เต้าของหนุ่มเก็บตัว ไม่ป็อป แถมยังซิง กับภูตที่หลงใหลในท่าด็อกกี้สไตล์ กำลังจะเปิดม่านแล้ว!
ในสนามรบที่ใกล้จะสูญสิ้น ทหารนิรนามเกรย์ ลี ถูกแทงทะลุหน้าอก และเขาเฝ้ารอความตาย มีเพียงฮีโร่ที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติเท่านั้น—นักดาบศักดิ์สิทธิ์ นักธนูศักดิ์สิทธิ์ นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ และโล่สูงสุด—ที่มีโอกาสต่อกรกับ “ลิควิเดเตอร์” ศัตรูร้ายกาจที่สามารถเผาทวีปทั้งทวีปได้ในวันเดียว ถึงกระนั้น ฮีโร่เหล่านั้นก็ล้มลงทีละคน จนหมดหวัง… …อย่างน้อยก็ควรจะเป็นอย่างนั้น “ฉันถูกแทงทะลุหัวใจ แต่ฉันยังมีชีวิตอยู่” เกรย์ไม่ได้ตาย แต่กลับได้รับการชี้นำจากโครนอส ปรมาจารย์แห่งกาลเวลา เขาได้รับพลังที่ไม่รู้จัก และด้วยพลังนั้น เขาจึงโจมตีลิควิเดเตอร์อย่างรุนแรง จนเส้นด้ายแห่งโชคชะตาสั่นคลอน แต่ในขณะที่โอกาสแห่งชัยชนะปรากฏขึ้น ลำแสงอีกลำก็พุ่งเข้ามา ร่างกายของเกรย์ก็สลายไปจนไม่เหลืออะไรเลย… …และเสียงของโครนอสก็ดังสนั่น “ฉันจะส่งคุณกลับไปในอดีต ช่วยโลกนี้ไว้” สิ่งต่อมาที่เกรย์รู้ก็คือ เขาตื่นขึ้นมาในบ้านเกิดของเขา ซึ่งควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว มันคือสถานที่ที่เขาเริ่มต้นชีวิตในฐานะผู้พ่ายแพ้ และตอนนี้กลายเป็นเวทีสำหรับโอกาสครั้งที่สองของเขา “คราวนี้ ฉันจะเอาชีวิตรอด!” ด้วยพลังในการข้ามกาลเวลาและความทรงจำของเขาในอนาคต เกรย์จึงมุ่งมั่นที่จะเป็นนักรบที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าฮีโร่ น้อยลง…
มามิอานะ พนักงานออฟฟิศสาวผู้โดดเดี่ยวในสังคมคนทำงานราวกับหลุดออกมาจากในภาพวาด ในวันหนึ่งที่เธอกำลังนั่งทานข้าวกล่องในสวนสาธารณะช่วงพักเที่ยงคนเดียวเหมือนอย่างเคย ทว่าเธอกลับไปเห็นภาพของ รุ่นพี่ยาโตะ รุ่นพี่ในบริษัทผู้เข้าถึงยาก กำลังสนุกสนานอยู่กับการเล่นชิงช้าและเตะรองเท้าเสี่ยงทายเข้าซะได้…!?
หลังจากนอนโคม่าอยู่สามปีเนื่องจากอุบัติเหตุทางจราจร ผมตื่นขึ้นมาพบว่าโลกในเกมเกมหนึ่งได้กลายเป็นความจริง ในโลกที่ระบบและการอัญเชิญเป็นเรื่องปกติ ผู้คนต่างกล่าวว่าเพื่อที่จะปีนป่าย “หอคอยแห่งการทดสอบ” พวกเขาต้องตามหา “เทพจี่หนู” แต่… เทพจี่หนู? นั่นก็คือผมเอง